De Wilde Jacht van het Doornwoud

Het Doornwoud sluit zich achter jullie, en de bomen staan dichterbij dan een moment geleden. Bladeren dwarrelen door schuin invallend licht, doorns grijpen naar jullie kleding alsof het woud jullie wil vasthouden, en in de verte schalt een jachthoorn die niemand lijkt te blazen. Elke nacht jaagt hier een spookachtige stoet, de Wilde Jacht, achter een prooi aan door het kreupelhout, en elke morgen ontbreekt er iemand.

De Jacht wordt aangevoerd door een geharnaste ruiter, ooit een sterfelijke jachtheer die het woud en zijn beschermgeest zo hoogmoedig tartte dat hij vervloekt werd om voor eeuwig te jagen. Zijn meute van schim-honden en geestruiters kent geen rust; ze moeten elke nacht bloed ruiken, en wie in het woud verdwaalt wordt vanzelf het wild. Vanavond heeft de hoorn jullie geur al te pakken.

Dit is een avontuur van vlucht en list. Jullie rennen door een woud dat zichzelf herschikt, zoeken schuilplaatsen die maar even standhouden, leggen sporen en valstrikken, en ontdekken gaandeweg de oude regels van de Jacht, want de Jacht speelt volgens een pact, en pacten hebben mazen. Een gehavende boswachter die de vorige nacht ternauwernood overleefde, kan jullie vertellen wat de Jacht wél en niet mag.

Dan blijkt De Spookruiter van de Wilde Jacht niet uit boosaardigheid te jagen maar gevangen te zitten in zijn eigen vloek, hoog op een schim-hengst met de hoorn aan zijn lippen en een meute doorschijnende honden om zijn benen. De vloek breekt slechts door één van drie oude regels te vervullen: de ruiter verslaan in een eerlijke jacht, hem zijn gestolen hoorn ontfutselen, of hem een prooi bieden die hij niet kan vangen. Om de morgen te halen moeten jullie ophouden met vluchten en De Spookruiter zelf tot prooi maken. De climax speelt op de doornige open plek waar de Jacht altijd eindigt, met de meute in jullie nek en de dageraad als enige veilige haven.