De Wolkenburcht van Grommbald

De stengel is overnacht uit het niets gegroeid en verdwijnt piepend in de wolken hoog boven het dorp. Bladeren zo groot als zeilen wuiven in een wind die jullie op de grond niet voelen. Naarmate jullie klimmen, verandert alles van schaal: een vogelnest wordt een fort, een dauwdruppel een vijver.

Bovenaan opent zich een rijk waar alles vier keer te groot is, en waar Grommbald, de Wolkenreus, heerst over een kasteel met een keuken die nooit stilstaat. Zijn kok verzamelt kleine wezens van beneden, dorpelingen, dieren, en nu jullie, om er de trots van het huis mee te vullen: een pastei groot genoeg om een dorp te voeden. De dorpelingen die de laatste weken verdwenen, zitten al opgesloten in de voorraadkamer.

Jullie sluipen door een wereld op reuzenschaal: jullie balanceren op tafelranden zo hoog als kliffen, ontwijken een kat groot als een paard, verlossen de gevangen dorpelingen uit hun kooien, en zoeken de gouden harp en de kip die Grommbald zijn rijkdom schenken. Elke stap is een klim, elk meubelstuk een obstakel, en één misstap betekent verpletterd worden onder een neerkomende hiel.

Dan komt de reus thuis, sneller dan verwacht, en ruikt hij mensenvlees in zijn hal. Jullie moeten de dorpelingen naar de stengel loodsen en beslissen: vluchten naar beneden en de stengel omhakken terwijl Grommbald jullie achtervolgt, of hem in zijn eigen keuken ten val brengen. De climax speelt zich af op de wiegende stengel zelf, met de grond duizelingwekkend ver beneden en een woedende kolos die achter jullie aan klimt.