De Tempel van Xibalca

Diep in dampend oerwoud opent de jungle zich voor een tempel die half door de aarde is verzwolgen. Mist hangt laag tussen de stenen en een te zoete bloemengeur maskeert de rot eronder. Op de mosbedekte trappen ligt een verlaten kampement: tenten, een gedoofd vuur, een logboek dat openligt op een lege bladzijde. En dan, diep uit de tempel, een zachte trom — te ritmisch om de wind te zijn.

Het kampement was van een expeditie die jullie voorging. Ze zochten de zonneschat in het hart van de Tempel van Xibalca en ze vonden hem ook — maar iets ontwaakte, en van de expeditie is niemand teruggekeerd. De trom die jullie horen wordt geslagen door wat nu de gangen bewaakt: een oude bewaker die de tempel duizend jaar nooit verliet.

Jullie banen je een weg door verraderlijke zalen: een vloer die instort boven een put vol slangen, een puzzelpoort die alleen opent voor wie de stand van de zon nabootst, gangen waar overwoekerde ranken zich roeren zodra jullie langslopen. Jullie vinden overlevenden van de expeditie — half gek van angst — en ontdekken dat de schat niet gestolen wíl worden: hij houdt de bewaker geketend, en wie hem weghaalt, laat het monster los.

In het hart van de tempel wacht de keuze. De zonneschat gloeit op het altaar, de trom bereikt een razernij, en dan verheft Xibalca, de Tempelwachter, zich: een kolossale katachtige van steen, veren en goud, versmolten met de tempel zelf, die uit duizend jaar slaap oprijst zodra de schat van het altaar wijkt. Nemen jullie de schat en vechten je een weg naar buiten voor de tempel zich sluit, of vinden jullie een manier om Xibalca opnieuw in slaap te zingen? Talm te lang en de jungle verzwelgt de ingang voorgoed.