Het Bosaltaar van Corvicel

Het bos wordt ouder met elke stap: de bomen dikker, de stilte dieper, het licht groener. Bladeren dwarrelen zonder wind en blijven soms even in de lucht hangen voor ze vallen. Op een open plek staat het mosbedekte Bosaltaar van Corvicel, doorweven met runen die zacht oplichten waar jullie schaduw erover valt. Een oude druïde zit ervoor, ogen gesloten. "Het woud heeft jullie geroepen," spreekt hij zonder zich om te draaien. "Iets is hier verstoord."

Het altaar sliep millennia, tot iemand het onlangs wekte. Sindsdien is het bos onrustig: dieren vluchten in kudden weg, bronnen verzuren, en 's nachts bewegen de bomen zelf. De druïde vermoedt een indringer die de oude macht van het altaar voor zichzelf wil aftappen — en het woud slaat wild om zich heen terwijl het pijn lijdt.

Jullie volgen de sporen van de ontheiliging dieper het woud in: jullie sussen een gewonde boomwachter, ontcijferen de runen die het altaar in balans hielden, en lossen de proeven op die het bos aan bezoekers stelt — beleefdheid tegen de fey die er wonen wordt beloond, arrogantie bestraft. Elk spoor wijst naar een verlaten cirkel van gevelde bomen, waar het kwaad zich voedt.

De wending: de indringer is Corvicel, de Gevallen Druïde, die het altaar misbruikt om het woud tot een wapen om te smeden — ranken kruipen als aderen over zijn huid terwijl hij het bos zelf dwingt te gehoorzamen, met wortels en doornen als zijn leger. In de climax bij het pulserende altaar moeten jullie hem verslaan of zijn ritueel verbreken voordat de oeroude boomgeest die in het bos sluimert volledig ontwaakt — want een ontwaakte, woedende woudgeest maakt geen onderscheid meer tussen vriend en vijand.