De Dwergenmijn van Pyrrhaxis

De mijngang opent zich in een immense grot waar rivieren van gloeiend magma langs gepolijste stenen lopen. De hitte slaat tegen jullie gezicht en de lucht trilt van rook en zwavel. Reusachtige aambeelden staan koud en stil — voor het eerst in twaalf generaties. Een dwerg met een roetzwart gezicht haast zich naar jullie toe, een lantaarn bevend in zijn hand. "Eén van ons is verdwenen," zegt hij schor. "En de berg gromt anders dan voorheen. Dieper."

De smid die jullie inhuurt belooft een wapen waar liederen over gaan als jullie de vermiste dwerg terugbrengen. Maar de verdwijning is slechts het topje: de Dwergenmijn van Pyrrhaxis heeft te diep gegraven en een oude verzegeling doorbroken die iets ónder de vulkaan gevangenhield. De grommende berg is geen berg — het is wat erin ontwaakt.

Jullie dalen af door instortende gangen, oversteken over magmastromen, en volgen het spoor van de vermiste dwerg naar de diepste schacht. Jullie vinden zijn houweel, zijn logboek, en tekenen dat hij niet gewoon verdwaald is maar meegenomen. Onderweg smelt gesteente uit zichzelf en fluistert de hitte in een taal die ouder is dan de dwergen zelf.

De wending: de diepste ader die de dwergen aanboorden was de gevangenis van Pyrrhaxis, de Ontketende Vlam — een kolom van levend magma met ogen als smeltovens, die alle vuur van de berg naar zijn brullende kern zuigt. Daarom staan de aambeelden koud. In de climax, aan de rand van de gloeiende afgrond, staan jullie tegenover Pyrrhaxis zelf, en moeten jullie de vermiste dwerg redden én de verzegeling herstellen voordat de vulkaan uitbarst en de hele mijn met zich meesleurt.