De Arena van Sanguar

De poort schuift open en het gebrul van de menigte slaat als een muur tegen jullie aan. Zand, doordrenkt van een eeuw bloed, knerpt onder jullie voeten. Boven jullie deinen duizenden gezichten in de schaduw, dorstig naar het volgende gevecht. Aan de overkant opent zich een tweede poort, en daarachter beweegt iets dat groter is dan een mens. Een gemaskerde spelleider heft zijn staf: "Vanavond vechten jullie voor je vrijheid, of voor je laatste adem."

Een gelittekende medegladiator fluistert jullie de waarheid toe: met de spelen in de Arena van Sanguar is iets grondig mis. Kampioenen die winnen verdwijnen, de spelleider draagt zijn masker nooit af, en onder het zand liggen runen die gloeien telkens als er bloed valt. Het antwoord ligt in de kelders onder de arena.

Jullie moeten twee sporen tegelijk bespelen: overleven in de ronden vóór de brullende menigte — tegen beesten, kampioenen en verraderlijke arena-valstrikken — en tussen de gevechten door de gangen onder het zand doorzoeken. Daar vinden jullie de kooien van verdwenen gladiatoren, een altaar dat leegloopt bij elke overwinning, en het bewijs dat de spelen een ritueel zijn dat al eeuwen loopt.

De wending: de arena is gebouwd bovenop een verzegelde demon, en elke druppel vergoten bloed voedt zijn ontwaking. De spelleider is geen mens maar de dienaar die het ritueel voltooit. In de climax breekt de arenavloer open en verrijst Sanguar, de Bloedgevoede — een gehoornde kolos, gevoed door een eeuw van vergoten bloed — in het volle zicht van de doldraaiende menigte. Verslaan jullie hem, dan valt het colosseum stil; falen jullie, dan wordt de hele stad zijn volgende arena.