De Krampusnacht van Grauwdal

Het alpendorp dooft zijn lichten één voor één als de torenklok twaalf slaat. Sneeuw valt dik en geluidloos, en jullie adem hangt als rook in de vrieslucht. Ergens in de witte duisternis sleept iets metaal over de keien — kettingen, langzaam, dichterbij. Een oude vrouw trekt jullie haastig haar deuropening in. "Op deze nacht blijf je binnen," sist ze. "Hij heeft een lijst, en dit jaar staan er namen op uit Grauwdal."

Generaties lang beschermde een pact het dorp: op de Krampusnacht van Grauwdal neemt de gehoornde wintergeest enkel wie een eed brak, en laat de rest met rust. Maar dit jaar is het pact geschonden. Iemand in het dorp heeft een oude belofte verraden, en nu komt de geest vroeg en hongerig — en zijn kettingen zoeken niet één ziel, maar het hele dorp als het niet gestild wordt.

Jullie hebben tot zonsopgang. Jullie ondervragen bange dorpelingen, houden de haarden brandend tegen de kou die naar binnen kruipt, en ontrafelen wie de eed brak en waarom. Ondertussen sluipt de wintergeest van huis tot huis; jullie horen zijn kettingen, vinden bevroren voetsporen, en redden — of verliezen — dorpelingen terwijl de nacht dieper wordt.

De wending: de eedbreker is niet de schurk die iedereen vermoedt, en De Gehoornde, Wachter van de Lijst, is geen zuiver kwaad maar een gebonden rechter die zijn plicht doet — een torenhoge gestalte van bont, hoorns en roestige kettingen, die door de sneeuw sleept met een lijst van gebroken eden in zijn klauw. In de climax, bij het dorpsaltaar in de gierende storm, moeten jullie kiezen: de Gehoornde in gevecht verslaan, of de gebroken eed herstellen en de ware schuldige aanwijzen. Kiezen jullie fout, of talmen jullie tot de klok weer slaat, dan sleept hij het hele dorp de witte duisternis in.