De Vesting van Vorstheer Haldric

Het bergpad bereikt een richel en onthult een imposante vesting, vastgevroren tegen een wand van torenhoge, ijsbedekte pieken. De wind giert tussen de kantelen en draagt een geluid mee dat geen wind hoort te maken: een langzaam kraken, als van iets dat ontwaakt. De poort staat op een kier, erachter gloeit een blauw licht, en jullie berggids weigert verder te gaan dan hier.

Honderd jaar geleden werd deze Vesting van Vorstheer Haldric in één nacht bevroren — bewoners, banieren en al — toen Haldric zijn eigen garnizoen offerde om onsterfelijk te worden. Sindsdien lag alles stil onder het ijs. Tot gisteren, toen het licht in de hoogste toren weer ontbrandde. Iets heeft de vorstheer gewekt, en zijn bevroren soldaten roeren zich in de gangen.

Jullie dringen het ijzige fort binnen: zalen waar de tijd stilstaat, wachters vastgevroren in hun laatste beweging, valstrikken die pas na een eeuw ontdooien. Jullie moeten de bevroren garde ontwijken of verslaan, het logboek van de laatste kapitein ontcijferen, en de weg vinden naar de kern van het fort — waar Haldric op zijn ijzeren troon zijn ontwaking voltooit.

De wending: het fort zelf is de gevangenis die Haldric al een eeuw vasthoudt, en zijn ontwaking betekent dat de eeuwige storm zich uitbreidt over de hele vallei eronder. In de climax staan jullie tegenover Vorstheer Haldric, de Herontwaakte — half mens, half gletsjer — die zich van zijn troon verheft terwijl elke ademtocht in de zaal tot rijp bevriest. Verslaan jullie hem, dan smelt honderd jaar vorst weg; falen jullie, dan wordt de dorpsvallei het volgende dat onder het ijs verdwijnt.